Ten fakt wzrastającej niepewności musi znaleźć uwzględnienie w rachunku optymalizacji. Do tego służą dwie metody. Jedna polega na zmniejszeniu szczegółowości rachunków dla lat bardziej oddalonych; im dalsza przyszłość, tym bardziej rezultaty rachunku muszą mieć charakter globalnych agregatów nie rozdysponowanych w szczegółach, tym bardziej też rachunek musi uwzględnić rezerwy na nieprzewidziane okoliczności. Wielkość tych rezerw zależy od stopnia ryzyka, jaki gotowi jesteśmy przyjąć, a który można traktować jako wynik decyzji polityczno-gospodarczej. Druga metoda to periodyczna aktualizacja planów w toku ich .wykonywania. Przy takiej aktualizacji następuje zarówno rewizja rachunków dotyczących nie wykonanej jeszcze części planu, jak też bardziej szczegółowe rozdysponowanie globalnych agregatów i rezerw założonych na dalsze lata planu. Aktualizację planów zaleca też uchwała IV Zjazdu, która, stwierdza: „Długoterminowy plan perspektywiczny powinien być okresowo aktualizowany. Istnieje potrzeba wprowadzenia praktyki, aktualizowania i korygowania planów pięcioletnich w toku' ich realizacji na podstawie obserwacji przebiegu wykonania". Aktualizacja planów jest wymogiem ich prawdziwej optymalizacji.
Wprowadzenie rachunku optymalizacji do praktyki planowania gospodarczego, zarówno odcinkowego, jak i całościowego, wymaga odpowiedniej rozbudowy i przystosowania informacji gospodarczej.
| |
|