Przedstawiona poprzednio nawet tak skrótowa analiza kolejnych metod zaradczych pozwala na sformułowanie dość istotnego wniosku generalnego. W razie posługiwania się w planowym zarządzaniu przedsiębiorstwami narzędziem jakichkolwiek dyrektyw zindywidualizowanych niemożliwe staje się społecznie efektywne działanie wszelkich mierników i bodźców o charakterze sformalizowanym. Przez „sformalizowane" rozumiem mierniki wyrażone formułami jednoznacznie skwantyfikowanymi oraz bodźce w postaci ilościowo jednoznacznych zależności pomiędzy tak skonstruowanymi miernikami a odpowiednimi korzyściami dla pracowników indywidualnych, ich określonych grup i całych załóg. Nie oznacza to, rzecz jasna, że w takich warunkach nie jest możliwe lub celowe posługiwanie się różnymi narzędziami ilościowymi (np. wskaźnikami wygospodarowanego przez jednostkę zysku lub stopnia wykonania dyrektywnego zadania produkcyjnego) do celów analitycznych.
*
2. Mierniki i bodźce o charakterze uznaniowym (selektywnym). Planowe zarządzanie socjalistycznymi przedsiębiorstwami chociażby częściowo za pomocą dyrektyw zindywidualizowanych wymaga rezygnacji z nie mogących dać pożądanego efektu sformalizowanych rozwiązań miernikowo- -bodźcowych. Doskonaląc tego rodzaju zarządzanie, trzeba poszukiwać ich rzeczywistej alternatywy, a nie kolejnego, inaczej tylko skonstruowanego ich wariantu.
Kredyt mieszkaniowy | botox lodz |
|