Postępowanie takie ma swoje uzasadnienie w tym mianowicie, że celem polityki ekonomicznej jest uaktywnienie wytwórców do działania zgodnego z planem. Narzędziem tego uaktywnienia są bodźce ekonomiczne i pozaekonomiczne. One też występują w drugiej linii po planie, jako narzędzia jego realizacji. Z kolei bodźce wymagają rozszyfrowania przez odpowiednie ustalenie cen i metod ewidencji. W tym ujęciu pragmatyczny charakter cen i sposobów liczenia występuje zupełnie wyraźnie, niebezpieczeństwo ich fetyszyzacji staje się zaś najmniejsze. Jasne jest bowiem, że nie ma „obiektywnie prawidłowych" cen i „obiektywnie poprawnych" metod ewidencji. Są tylko ceny i sposoby liczenia czyniące z bodźca celowe narzędzie polityki ekonomicznej.
Drugi sposób przedstawienia współzależności pomiędzy bodźcami, cenami i sposobami liczenia wydaje się bardziej logiczny i zabezpiecza przed traktowaniem cen i ewidencji jako zjawisk samych w sobie. Ujemną jego stroną są trudności w nawiązaniu łączności z już wypracowaną praktyką i teorią w zakresie bodźców, cen i sposobów liczenia.
| |
|